அந்த மூன்று நாட்கள்

கடந்த மூன்று நாட்களாக (அல்லது நாள்களாக) இணையத்துப் பக்கம் வரவில்லை. அதாகப்பட்டது கணினி எதிரே அமரவில்லை, மொபைலினுள்ளே மூழ்கவில்லை.

இடக்கையை வலக்கையால் கிள்ளிப் பார்க்கிறேன். ஆ..... சொர்ணா இருக்கிறாள். இன்னமும் உயிரோடுதான் இருக்கிறேன்.

இரண்டு புத்தகங்கள் வாசிக்க நேரம் கிடைத்தது. வீட்டுப் பரணில் வீடுவந்த புதிதில் (ஆறு மாதமுன்) தூக்கிக் கடாசியிருந்த பொருள்கள் அத்தனையையும் எடுத்து இறக்கி வைத்து வேண்டுதல், வேண்டாதல் பிரித்து இரண்டரை சாக்குப் பைகள் நிறைய வேண்டாதனவற்றை எறிந்துவிட்டு, வேண்டியனவைகளை ஒழுங்காக கட்டி வைத்த வேலை முடிக்க இரண்டு நாள்கள் (அல்லது நாட்கள்) தேவைப்பட்டன.

இரண்டு ஹிந்திப் படங்கள் பார்த்தேன். அஜய்தேவ்கன் நடித்த சிங்கம் மற்றும் ரவிதேஜா நடித்த தமிழ்ச் சிறுத்தை தெலுகுவிலிருந்து ஹிந்தி டப்பிங்கில். எப்போதும் அரைகுறையாகப் பார்க்கும் படங்களை இந்த முறை சீன் பை சீன் பார்த்தேன்.

அப்புறம்.... ஸ்ரத்தையாக தினமும் எட்டு மணிநேரம் தூங்கினேன்.

வீட்டு அம்மணிக்கு என்னைப் பார்க்கவே விசித்திரமாய் இருந்திருக்க வேண்டும். இணையம் இன்றி இந்த மனிதன் உயிர் வாழ்வதாவது என்று ஆச்ச்ச்ச்ச்சர்ய விசித்திரம் அது. இரண்டொரு முறைகள் என் கழுத்தில் கைவைத்து ஜுரம் கிரம் அடிக்கிறதா என செக் செய்தார். எதற்கும் இருக்கட்டும் என்று வேப்பிலைக் கட்டுகள் வேறு தயாராய் அலமாரியில்.

“என்னத்துக்கும்மா?”

”என்னவோ எனக்கு பயமா இருக்கு. அது அங்கயே இருக்கட்டும்”

தோ.... இதோ இன்று இப்போது இணையம் வந்ததும் வராததுமாய் ஒரு ரவுண்டு ட்விட்டரை எட்டிப் பார்த்தேன், ஏதேனும் ஜீபூம்பா நிகழ்வில் உலகம் மாறியிருக்குமோ என்ற நப்பாசையுடன்.

சில இணையப் பொங்கல் புரட்சிகள், இலியானா, கொஞ்சம் பெண்ணீயம், தமிழ்த் திருத்தங்கள், க்ரந்த சண்டைகள், டாக்டர் ராமதாஸ், கேப்டன் விஜய்காந்த், சிபிசெந்திலின் மொக்கை ஜோக் ஒன்றிரண்டு, ஃபேக் ஐடி புலம்பல்கள், அண்ணேய்ய்ய்ய்ய்ய் என்று பிரபலங்களின் முதுகுப் பக்கம் அமர்ந்த குஞ்சுக் குளுவான்கள்.....

இன்னும் முப்பது நாள்கூட இந்தப் பக்கம் வராமல் இருக்கலாம் போல! நான் மறுபடி வனவாசம் போறேன்....

“என்னது?”

“என்னது என்னது?”

“அப்படியா?”

ஓகெ ஓக்கேய்ய்ய்ய்.....